Wyobraźcie sobie, że jest sierpień, że jest upalnie i że Ola właśnie wygrzewa się gdzieś bardzo, bardzo daleko... Wiem wiem, ciężko idzie, mnie również. (Zwłaszcza po najnowszych doniesieniach z prasy, radia i telewizji o tym, jak to znowu zima zaskoczyła biednych drogowców. :)

W dzisiejszym odcinku opowiem Wam  o tym, jak to cztery niewiasty postanowiły odwiedzić radżańskiego Maharadżę... Będzie gorąco, będzie bogato i w końcu  bardzo intensywnie!

Gotowi? No to zaczynamy!

Jest nas cztery - trzy Polki i Greczynka Anastazja. Cztery weekendowe turystki, które w podróży palcem po mapie zatrzymały się na Jaipurze. Plany wypadu snujemy już kilka dni, gdy nagle szef Anastazji oferuje się, że zupełnie za darmo udostępni nam luksusową taksówkę wraz z kierowcą (koszt podróży ma pokryć firma!). "Wow!" - pewnie sobie myślicie. No tak, była identyczna. Heh, ale czy to nie brzmi przypadkiem za pięknie? No właśnie... Otóż w dniu wyjazdu Anastazja oznajmia nam, że drugi szef na taki układ absolutnie nie idzie. Spokojnie - ostatecznie staje na tym, że za transport samochodowy zapłacimy dokładnie tyle, ile byśmy wyłożyły na dojazdy koleją. Propozycja ta jest mimo wszystko atrakcyjna, więc postanawiamy się skusić. [Co nie zmienia faktu, że po jednej akcji ze zmianą zdania możemy spodziewać się kolejnej i zaczynamy zastanawiać się jaki to rachunek dostaniemy po powrocie i trzaśnięciu drzwiami już w Chandigarze - kolesie są średnio słowni]. No ale do rzeczy.

Czwartek, 14.08.2008

Wieczorem spotykamy się w wypasionej willi, w któej rezyduje Dora i Anastazji. Kilka godzin płytkiego drzemiania poprzedzonego babskimi plotami. Około 4 nad ranem słychać trąbienie. Ooo, już są. Pod bramą czeka na nas taksmena. Wow, uff, wow! (Wow - bo full wypas, uff - bo nie musimy tłuc się hinduską koleją). Jeszcze tylko ostatnie ustalenia pomiędzy szefem Anastazji, taksówkarzem i między nami i Panie i Panowię - w drogę! Iiiiihaaaa!Przed nami kilka godzin jazdy na skórzanych siedzeniach i w przyjemnym chłodku. Czarne niebo za szybą i klejące się oczy szybko zabierają nas w krainę snu. Jazda jest wyjątkowo wygodna (choć nie ukrywam, że w moim przypadku na długie dystanse w grę wchodzi  tylko i wyłącznie kolej, a to ze względu na komfort rozłożenia nóg na "błękitnych pryczach" oraz dokuczliwą chorobę lokomocyjną). Po drodze mijamy rozgrzane piaski pustyni Thar - tak tak, to właśnie tutaj ujeżdżałam wielbłąda podczas pamiętnego Camel Safari. Wczesny rankiem docieramy do Jaipuru, który jest największym miastem i jednocześnie stolicą sąsiedniego stanu Radżastan Ajjjj! Być może niektórzy w Was wiedzą, że Jaipur to znane jest również jako 'Różowe Miasto" ( 'Pink City'). Choć za nieco infantylnym różem jakoś nie przepadam, to jaipurski odcień wyjątkowo przypada mi do gustu (hmm, określiłabym to brudnym różem, któy w przypadku Indii nabiera nowego, bardziej dosłownego znaczenia ;). Przydomek 'Pink City' zawdzięcza sobie bohater tej opowieści  budowlom starego miasta, któe  pokryte są czerwonawą glinką. A czemu właściwie taki kolor? Otóz różowy jest uznawany w Indiach za kolor gościnności. I właśnie dlatego maharadża Ram Singh w oczekiwaniu na wizytę księcia Walii nakazał pomalować wszystkie elewacje starego miasta na tenże właśnie kolor. Profesor 'Lonely Planet' mówi  również, że Jaipur charakteryzuje się zdumiewająco regularną zabudową. Hmm, jako tymczasową rezydentkę Chandigarhu - miasta zaplanowanego totalnie od podstaw  - takie uporządkowanie urbanistyczne niespecjalnie robi na mnie wrażenie. heh, jednak na tle urbanistycznych standardów (a właściwie koszmarków) w Indiach fakt ten jest naprawdę wart podkreślenia.

Tak więc jedziemy tłocznymi ulicami miasta, a zza szyby dochodzi do nas "muzyka" (a właściwie kakofonia dżwięków) tętniącej życiem metropolii. Za oknem szybko migają różowawe elewacje przyulicznych budynków,  wózki załadowane świeżymi owocami, zachodnie samochody wyprzedzające riksze, motocykle, turbany we wszystkich możliwych kolorach oraz wielbłądzie zaprzęgi. (o ile ja już na Camel Safari oswoiłam się z widokiem tych dwugarbnych zwierząt, o tyle dziewczyny wprost nie mogą odkleić nosów od szyby).  Pierwszym celem, do którego się kierujemy jest dom przyjaciela szefa Anastazji. Syn jego załatwia nam nocleg u swojego znajomego, gdzieś na obrzeżach miasta. Dom jest całkiem okazały,  wnętrza przestronne, a nasze sypialnie wcale przyzwoite. Po południu jedziemy coś przekąsić do centrum i jeszcze przed zapadnięciem zmierzchu znajdujemy się w swoich pokojach. Deficyt snu daje znać o sobie i szybko zasypaminy snem sprawiedliwego. Następny dzień zapowiada się bardzo intensywnie, bo mamy zaledwie jedną dobę, aby obskoczyć wszystkie najważniejsze atrakcje turystyczne. Już teraz mogę Wam zdradzić, że dzień ten będzie obfitował w bogate wrażenia i niezliczone fakty oraz ciekawostki! A czemu tak? A to wszystko za sprawą wynajętego przewodnika. Szczerze mówiąc początkowo prezentuje on raczej niepozornie, ale w miarę słuchania o cudach i skarbach Róóżwego mIasta rośnie w nas podziw dla jego erudycji oraz umiejętności barwnego opowiadania. Wstajemy wcześnie (no może nie z kurami, nie aż tak), bo nie ma ani chwili do stracenia - tym bardziej, że dzisiaj przypada święto brata i siostry. Przewodnik nasz narzuca zatem tempo zwiedzania, ponieważ po południu zamierza odwiedzić swoją siostrę. Tego dnia bracia obdarowują swoje siostry prezentami. W zamian dostają od nich czerwoną bhai tikę, która jest symbolem siostrzanej miłości. Dlatego też przewodnik nasz narzuca tempo zwiedzania.

Pierwszy na do odhaczenia jest Pałac Wiatrów (Hawa Mahal). Miejsce to dla Jaipuru jest tym, czym dla Paryża Wieża Eiffel'a czy dla Waszawy PKiN. Jest to znak rozpoznawczy i najczęściej przewijający się motyw na pocztówkach, jedna z wielu architektoniczną perełek tutaj. Widok jest absolutnie bezcenny. (Za wszystkie pozostałe zapłacisz... ups, nie będziemy tu uprawiać kryptoreklamy). Pałac został wzniesiony z inicjatywy pewnego maharadży, aby damy dworu mogły niedostrzeżone obserwować życie toczące się na ulicach Jaipuru. Co ciekawe, ta jedna z najbardziej rozpoznawalnych budowli składa się praktycznie jedynie z fasady. (Heh, to tak jak niektóre dekoracje w hollywodzkich produkcjach).

Następnie przedostajemy sie do kolejnego fantastycznego miejsca, do słynnego Obserwatorium Astronomicznego. Rewelacja absolutnie rewelacyjna w swojej rewelacyjności! Jest to olbrzymi i świetnie zachowany kompleks, składający się z kilkunastu obiektów astronomicznych.. Obserwatorium zostało zbudowane z inicjatywy ogromnego miłośnika astronomii, Sawai Jai Singha. Przewodnik nasz sypie jak z rękawa fachowymi terminami i zalewa nas skomplikowanymi sposobami dokonywania pomiarów astronomicznych. Czy to pora nie ta, czy kawa była za słaba, w każdym bądź razie zbyt wiele z tych zawiłych wyjaśnień niestety nie zapamiętałam. ;)

Zza murów obserwatorium wyłania się Pałac Miejski należący do Maharadży (heh, tak właściwie to do niego należy większość miasta - jaka szkoda, że jest już trochę leciwy ;) Bilet wstępu jest stosunkowo drogi, ale bezpsprzecznie jest to trafiona inwestycja, inwestycja w fantastyczne wspomnienia! Miejsce olśniewa wszechobecnym przepychem  i imponuje rozległym położeniem. Pałac Powitań, Sala Audiencji Prywatnych oraz Sala Audiencji Publicznych - możnaby tak wymieniać i wymieniać. Jednak najbardziej podoba mi się Pawi Dziedziniec, któy Maharadżę  na pewno napełnia  (pawią?) dumą. Prezentuje się on wprost bajecznie ze swoimi czterema wrotami - każde z nich symbolizujące kolejne pory roku. Heh, i właśnie tutaj nasza koleżanka Anastazja, niczym paparazzi, cyka serię zdjęć nie komu innemu, ale samemu Maharadży! Niestety, jadąc w wózku popychanym przez służącego,  przemyka on zbyt szybko między kolumnami pod ścianami dziedzińca. Ale pech chciał, że na wszystkich zdjęciach Maharadża znajduję się akurat za kolumną, albo ledwie widać jego nogi wyłaniające się zza rzeczonych kolumn. No cóż. :)

Z pewnym żalem, ale nasyciwszy oczy bogactwem wnętrz pałacu opuszczamy siedzibę Maharadży i przemieszczamy się za miasto do położonej na wzgórzu Świątyni Małp. W przeciwieństwie do tych Shimlańskich (ale tym później), małpy tutaj są dobrze wychowane, kulturalne i pełne ogłady (no może przesadziłam, ale przynajmniej nie podpieprzają Coli z plecaka czy okularów z nosa). Małpki oswojone, ale pysznymi fistaszkami tudzież bananami nie pogardzą. Świątynia, a właściwie cały kompleks świątynny monumentalny i budzący respekt. Zresztą co ja się będę rozpisywać o tym pięknie, zdjęcia po stokroć lepiej to oddadzą.

Jako że naszemu przewodnikowi spieszno do swojej siostry, więc Fort Amber jest ostatnim punktem w naszej przygodzie z Jaipurem. Jest on położony w odległości kilkunastu kilometrów od Jaipuru. (Jak dobrze mieć do dyspozycji własną taksmenę i nie musieć targowac się z lokalnymi rikszarzami - a lekko by nie było, bo jaipurscy są podobno wyjątkowo nieustępliwi, a miasto samo w sobie należy do jednych z najdroższych). W drodze do fortu naz przewodnik już wprowadza nas w klimat miejsca opowidając historię tego kompleksu budowli obronnych i pałacowych. Architekktura momentami zapierająca dech w piersiach, a wnętrza przyprawiające o delikatny zarót głowy. (Ach, takim Maharadżą być i sobie w takim Forcie żyć)Z ciekawostek dorzucę jeszcze , że ten pałac-forteca był niegdyś stolicą Radżastanu. W międzyczasie rzucamy się w wir zakupowego szaleństwa (któy okaże sie później przyczyną niezłych perypetii...)

W drodze powrotnej zatrzymujemy się, że cyknąc sobie kilka fotek na tle Pałacu na Wodzie.

Jeszcze w taksówce dokonujemy podliczeń i... i miny nam rzedną... Ale o tym dopiero w następnym odcinku